|
|
Film „Czerwona oberża” (1951)
L'auberge rouge
|
|
Reżyseria
Claude Autant-Lara
Scenariusz
Pierre Bost
Claude Autant-Lara
Premiera
1951-10-19 (Świat)
W roli głównej
Fernandel
(mnich)
|
Gatunek: Komedia
|
Co łączy Wymiarki ze
znaną komedią?
Słynna “Oberża Morderców” znajdowała się właśnie na obrzeżach tejże borowej
wsi położonej na południu województwa lubuskiego, na terenie dawnego powiatu
szprotawskiego (Kreis Sprottau).
Po roku 1945 r. została spalona i już nie odbudowana.
Miejsce to jednak po dzień dzisiejszy nosi nazwę Krwawej Oberży, a także
czerwonej Oberży i Oberży Morderców. Nawet przepływający obok leśny potok
nosił do 1945 roku nazwę „Mordbach” – Potok
Morderców, by upamiętnić krwawą historię (także buki morderców – „Mordbuchen”): „…Od średniowiecza przez teren gminy
przebiegał puszczański trakt komunikacyjny. Stąd pośrodku gęstej puszczy
znajdował się gościniec, upamiętniony w powieści E.Erdmanna
pod nazwą Oberży Morderców…” (M.Boryna). „…Obok Wymiarek krzyżowały się w tym czasie drogi prowadzące z
Żagania do Budziszyna i z Żar do Zgorzelca. Na skrzyżowaniu tych
dróg istniała oberża nazwana później „Oberżą Zbójców”. Nazwa związana jest z
wydarzeniami, jakie miały w niej miejsce w połowie XV w., kiedy
to właściciel oberży niejaki Wenzel mordował
nocujących tam podróżnych. W oberży często zatrzymywali się książęta żagańscy
udający się do Przewozu. Oberża ta, przebudowana po pożarze z zachowaniem
pierwotnego wyglądu przetrwała do 1958 r, w którym
dokonano jej rozbiórki…” (Cz.Sobków)
|
|
|
|
Opis filmu:
Grupka podróżników jest zmuszona przenocować w oberży znajdującej
się na odludziu. Zimowa pogoda pogarsza się. Wśród gości znajduje się także mnich,
któremu gospodarz wyjawia straszną tajemnicę: do jedzenie podróżnych dodał
truciznę. Mnich zrobi wszystko, by uratować ludzi, którzy - nieświadomi
nieszczęścia - wydają się być w świetnych humorach.
Fernandel, właściwie Fernand Joseph Désiré Contandin
(1903–1971), francuski aktor filmowy i teatralny specjalizujący się w
komediach, także piosenkarz i reżyser. Wystąpił w ponad stu filmach, aktor
obdarzony bardzo charakterystycznym wyglądem. Odtwórca postaci Don Camillo.
Role m.in. w filmach fabularnych: Czerwona oberża (1951, reż. C. Autant-Lara), Mały światek Don Camillo
(1952, reż. J. Duvivier), Wróg publiczny nr 1
(1953, reż. H. Verneuil), W 80 dni dookoła
świata (1956, reż. M. Anderson), Sąd ostateczny (1961, reż. V. De Sica).
Książka
Tytuł: Czerwona Oberża i inne opowiadania
Autor: Honoré
de Balzak (1799-1850) ; przeł. [z fr.] Tadeusz Boy-Żeleński (1874-1941) i Julian Rogoziński
(1912-1980).
Wydawnictwo: Wydaw. Polskiego
Towarzystwa Wydawców Książek
ISBN-13: 9788385000570
Ilość stron: 93
Wymiary: 140 x 200
Rok wydania: 1987
Na stanie Gminnej Izby Historii i Szklarstwa w Wymiarkach
znajduje się egzemplarz niemieckojęzycznej pracy o oberży pt.
„Der Mordkretscham bei Wiesau”. link
 hier
klicken
|
Te historyczne miejsca
można dziś odwiedzić !
Będąc tam, poczujecie klimat, który zainspirował Balzaka,
Erdmanna i francuskiego reżysera Claude Autant-Lara. Do miejsca, gdzie stała Czerwona Oberża,
prowadzi wytyczony dla zwiedzających „Szklany Szlak” (czerwony) link. Można także skorzystać z
usług przewodnika regionalisty, który wskaże także inne tajemnicze miejsca –
ruiny dawnych leśniczówek, stare kamienie milowe (tel. 0600831786, borynam@interia.pl). A wytrwali
podróżnicy mogą powalczyć o Certyfikat „Korona Wymiarek – Wiesauer
Krone”. Zanim jednak się tam wybierzecie,
dowiedzcie się nieco więcej o tejże uroczej gminie w Borach Dolnośląskich:
Wymiarki, niem. Wiesau,
zwane też dawniej WIESA I WIESE leżą w borze żagańskim. Nazwa
wsi pochodzi prawdopodobnie od istniejących tu łąk i polan, z niem. Wiese = łąka. Od
najdawniejszych czasów przebiegała tędy droga łącząca Saksonię z Polską.
Biegła ona przez maista Żagań, Przewóz, Łęknicę, Spremberg. Wymiarki leżały pośrodku tej ważnej trasy
handlowej wiodącej przez gęstą puszczę. Karawany kupieckie w
każdym niepewnym czasie wabiły rabusi, okolica Wymiarek stawała się wtedy ostoją
niecnych rycerzy i maruderów. Zachowane do
1945 r. nazwy tutejszych leśniczówek „Traunicht”, „Paßauf”, „Sichdichfűr”, „Wärstdubesser” nawiązują do tamtejszych wydarzeń. Barwny
obraz niespokojnych czasów, które miały miejsce ok. 1450, można znaleźć w książce
pt. „Der Mordkretscham bei Wiesau” (Gospoda morderców
w Wymiarkach). Opisuje się w niej, jak bogaci kupcy zostają napadnięci,
obrabowani i zamordowani przez właścicieli wspomnianej gospody, Baltazara i Wenzla. Tylko dzięki szczęśliwej ucieczce z rąk oprawców
pewnego młodzieńca doszło do wyjawienia przerażającej prawdy o wielu
zaginionych w okolicy kupcach. Później na miejscu gospody
wzniesiono dom strzelecki (niem. Schűtzenhaus). Potok morderców (niem. Mordbach),
dzisiejsza Odwiertnica, który zawdzięcza swą nazwę
wspomnianym tragicznym wydarzeniom, płynie od strony wsi Lutynka
(niem. Leuthen)
poprzez Staw kuźniczy (niem. Hammerteich)
w Wymiarkach i wpada do stawów pod Borowymi. W potoku łapaliśmy pokaźnych
rozmiarów raki. Jednak wskutek zanieczyszczeń przemysłowych z hut szkła raki
wyginęły, tak i skończyły się nasze dziecięce zawody w łapaniu tego
delikatesu.
Przy
gospodzie „Mordkretscham” tradycyjnie odbywało się
wielkanocne strzelanie organizowane przez bractwo kurkowe. Była to impreza,
na którą schodziła się cała okolica. Podczas gdy na stanowiskach strzeleckich
rywalizowano o tytuł króla strzelców, reszta spotykała się na pogawędki i
degustowała bez opamiętania sławną śląską kiełbasę czosnkową. Oczywiście nie
zapominano przy tym o piwie korzennym.
Gmina planowała wybudować w latach 40-tych XXw. basen z plażą z tyłu gospody „Mordkretscham”,
aby w ten sposób ciężko pracującym szklarzom umożliwić odpoczynek na zdrowym
sosnowym powietrzu. A jak wielkim zainteresowaniem cieszyło się to
przedsięwzięcie, ukazuje wielka liczba mieszkańców deklarujących się do pracy
społecznej. Specjalistyczna firma dokonała już niezbędnych odwiertów.
Więcej o historii Wymiarek
Gmina dysponuje siecią wytyczonych w terenie tras rowerowych i
agroturystyczną bazą noclegową. Zobaczcie www.wymiarki-szlaki.gc.pl, http://ugwymiarki.w.interia.pl
oraz www.wymiarki.pl
|
|
|
|
En 1883, sur un plateau d'Ardèche.
Le père et la mère
Martin tiennent une auberge à
Peyrebeille. Par cupidité,
ils assassinent les malheureux voyageurs fourvoyés dans la nuit d'hiver. Ainsi un colporteur,
qui montrait dans les foires une guenon déguisée, vient de passer de
vie à trépas. Un domestique noir, Fétiche, aide ses patrons dans
leurs sinistres besognes et la fille des
Martin, l'adorable Mathilde,
semble ne se douter de rien.
Un jour, un moine et un jeune
novice, Jeannou, frappent
à la
porte de l'auberge auprès de laquelle monte la garde un grand bonhomme de neige. Ils trouvent
dans la salle un groupe de voyageurs en panne de
diligence. Des scrupules tourmentent
l'aubergiste. Elle exige que le moine entende sa confession. Se saisissant d'un gril à châtaignes
derrière lequel elle
parle, elle avou "tout" au moine épouvanté :
cent trois cadavres dont quelques-uns ont servi de nourriture aux cochons !
Peu après, le moine
trouve son compagnon dans le plus doux
tête-à-tête avec Mathilde, et cette dernière, très amoureuse de son Jeannou, refuse d'écouter les
avis de ses parents et les conseils
du religieux. Il faut les marier sur-le-champ, en présence de témoins choisis parmi les voyageurs somnolents.
Le moine, tenu par le
secret de la confession, a réussi à convaincre les
voyageurs, qu'il sait menacés de mort, de reprendre
la route, mais le bonhomme
de neige, mal placé, empêche le départ de la
diligence; on le crible de boules
de neige, il se craquelle et en s'effondrant découvre, gelé, le cadavre du colporteur.
Le couple infernal et Fétiche prennent
la direction de Privas, à
pied, entre les deux
gendarmes à cheval. Mathilde
et Jeannou suivent de
loin. La diligence repart; le pont
où s'était engagée la voiture se rompt. Les desseins de la Providence sont insondables...
|
Réalisateur: Claude
AUTANT-LARA Assistant Réal.: Ghislaine AUBOIN-AUTANT-LARA Scénario:
Jean AURENCHE Adaptation: Jean AURENCHE, Pierre BOST,
Claude AUTANT-LARA Dialogues: Jean AURENCHE, Pierre BOST Musique: René CLOEREC Chanson: Interprétée par Yves MONTAND Images: André BAC Montage:
Madeleine GUG Décors: Max DOUY Son: LE BRETON Costumes:
Jacques COTTIN Production: Memnon-Films Directeur de prod.: Simon SCHIFRIN Tournage: 1er mars - 30 mai
1951 Procédé: Noir et Blanc Type:
Comédie Dramatique Durée: 1h 35 Sortie: 24 octobre 1951, Paris Interprétation:
FERNANDEL (Le Capucin), Françoise ROSAY (Marie
Martin), Julien CARETTE (Pierre Martin),
Marie-Claire OLIVIA (Mathilde Martin),
Grégoire ASLAN (Barbceuf),
Jean-Roger CAUSSIMON (Darwin), Nane GERMON (Mlle
Elsa), Didier d'YD (Jeannou),
Lud GERMAIN (Fétiche,
le Noir), Jacques CHARON (Rodolphe),
Simone VIALA (La marquise de La Roche de Glun,
la voyageuse), Robert BERRI (Le cocher), André DALIBERT (Le bûcheron),
Manuel GARY et René LEFÈVRE-BEL (Les gendarmes), etc.
|
|
